Ég er alltaf töffari

Allt í lagi, það er orðin svolítil pressa á mér að segja eitthvað snilldarlegt á þessari síðu minni. Ástæðan er sú að ég er að fá síendurtekin hrós... bastarðar, eyðileggja þessa síðu. En fyrst ég á svona marga aðdáendur afhverju kommentar enginn? Helvítis horbjánar... svikarar.

En annars lenti ég í ansi vandræðalegu atviki um daginn. Ég var heima á náttfötunum og fékk þá hugdettu að mig langaði að fara í Sims, og sims er bara heima hjá föður mínum. Nú jæja ég ætlaði bara að skella mér í föt og taka strætó til hans, voða stutt. Svo hugsaði ég... "Ahh, þarf ég nokkuð að vera að fara að klæða mig?" svo svaraði ég með annari hugsun "Nei góða vertu ekkert að því"... Ég skelli mér í úlpu og fer út í skýli... Og viti menn! Var ekki strákurinn í hverfinu sem mér finnst svo obboslega rosalega ýkt geggjað mikið sætur á svæðinu! Ég roðna, sest og fæ mér sopa af kóki. Bíddu bíddu bíddu? Ekki þurfti ég að ropa? NEI ! NEI ! ... sannleikurinn var sá að jú, ég þurfti að ropa... Allt í lagi Elísabet, slakaðu á, þú ropar bara í hljóði. Það var of seint, ropinn kom á flegi ferð upp og myndaði þetta skelfilega hljóð. Aumingja drengurinn mun ekki bíða þess bætur, leit á mig með viðbjóð... ég var svo vandræðarleg að ég ældi á skóna hans, nei okei ég ældi kannski ekki en mér varð alveg rosalega flökurt.

Mig langar að skera mig með ostakera og leggjast í salttunnu og búa þar í 100 ár án samskipti við aðra. Ég mun aldrei eignast fallega fallega strákinn sem ég hitti alltaf í strætóskýlinu.

Kv,

Aulinn sem vildi óska að hún væri löngu komin með bílpróf.